Αρχίζω την μετάφραση μιας πάρα πολύ ωραίας ιστορίας που βρήκα σε ένα φόρουμ και μου άρεσε πάρα πολύ. Υποτίθεται είναι πραγματική ιστορία αλλά είτε αληθινή είτε όχι αυτό δεν έχει πολύ σημασία.
Εξελίσσεται στη Νέα Υόρκη σε άγνωστο χρόνο αλλά πιθανότατα όχι πολλά χρόνια πριν. Μιλάει για έναν τύπο-"The Man" που πουλάει ηρωίνη εκεί.
Η μετάφραση από τα αγγλικά είναι τελειώς ελεύθερη και στο κλίμα πολλές φορές του Τρεμπέλη. Ελπίζω να σας αρέσει. Θα δημοσιευτούν συνολικά 6 επεισόδια. Μην διστάσετε να με ενημερώσετε για τυχόν ορθογραφικά λάθη ή ατέλειες.
Ας αρχίσει λοιπόν το ταξίδι...
Κάθε πόλη έχει τον άνθρωπό της. Δεν τον αναγνωρίζεις πάντα όποτε τον βλέπεις στον δρόμο ή σε ένα καφέ. Υπάρχει σε πολλά σχήματα και μεγέθη. Μερικές φορές αυτός ο άνθρωπος είναι παράτολμος και επιδεικτικός και αυτοί οι άνθρωποι συνήθως καταλήγουν στην φυλακή είτε αφήνουν την πνοή τους δίπλα σε μια υδρορροή. Μερικές φορές ακούνε μια φωνή στο κεφάλι τους που λέει "Αρκετά ως εδω!", και εξαφανίζονται το ίδιο ήσυχα όπως εμφανιστήκαν.
Για λίγο καιρό, εγώ ήμουν ένας από αυτούς τους ανθρώπους στο ανατολικό Μανχάταν, και η ηρωίνη ήταν το εμπόρευμα μου. Πιστεύω ότι πλέον έχει περάσει καιρός και μπορώ να πω την ιστορία μου, όχι για να περηφανευτώ, ούτε από τύψεις, απλά λόγω της αναγνώρισης ότι ναι, αυτός ήμουν εγώ. Αυτή είναι η ιστορία που περιγράφει πως πουλούσα ναρκωτικά στη νεολαία και στην ελίτ της Νέας Υόρκης, η άνοδος και η πτώση μου.
Όλα τα ονόματα και αρκετα μέρη έχουν αλλάξει.
Το πρώτο άτομο στο οποία πούλησα ηρωίνη στην Νέα Υόρκη ήταν ένα χοντρό κορίτσι το οποίο λεγόταν Amanda. Οι δύο κολλητοί μου, ο Paul και ένας τύπος που λεγόταν "Van the Man", την καθοδήγησαν σε εμένα και σταδιακά θα με βοηθούσαν να βρω πολλούς από τους πελάτες μου. Ο Paul ήταν ο κλασσικός λευκός τύπος από πλούσια οικογένεια ο οποίος παράτησε το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης για να γίνει βαποράκι. Ο Van the Man ήταν ο κλασσικός ράστα "άστεγος" νέος με πλούσιους γονείς. Συνήθως την έπεφτε γύρω από τις εστίες του πανεπιστημίου και παρακολουθούσε τα μαθήματα πολύ σπάνια. Οι δυό τους είχαν χωθεί βαθιά στην πρέζα, αλλά ήταν ακόμη "λειτουργικοί" όταν τους γνώρισα. Και οι δύο ήταν βαθιά ριζωμένοι στην κουλτούρα τους και αργότερα τους έκανα σημαντικές εκπτώσεις στην πρέζα με αντάλαγμα νέους πελάτες, και τα γαμημένα πρεζάκια, δόξα τον θεό, δεν είχαν πρόβλημα στο να τους εντοπίσουν.
Τέλος πάντων, πίσω στην Amanda. Ήταν η πρώτη μου, θα έλεγε κανείς, και ακόμη θυμάμαι το γεγονός αρκετά καλά. Θυμάμαι που την κοιτούσα με περίσσια περιέργεια καθώς εξέταζε το χέρι της, ψαχουλεύοντας με το ντελικάτο δάχτυλό της την σάρκα της, οι φλέβες της τότε ήταν ακόμη ζωντανές. Η ζώνη τυλίχτηκε γύρω από χέρι της κάνοντας τις φλέβες να πεταχτούν, μοιάζοντας σαν έναν άναρθρο μπλε ουρανό πριν το ηλιοβασίλεμα. Ήταν πολύ νευρική. Ο φίλος της την ώθησε στην πρέζα και τώρα εκείνος βρισκόταν εκτός της πόλης για ένα μήνα και εκείνη είχε αρχίσει να αγχώνεται. Ήταν πασιφανές ότι δεν είχε βαρέσει ποτέ ένεση στο παρελθόν.
Μια αστεία λεπτομέρεια μου έχει κολλήσει στο μυαλό, το τραγούδι "A Whiter Shade of Pale" των Procol Harem έπαιζε απαλά στο υπόβαθρο. Θυμάμαι την προσύλωση της Amanda στην άκρη της βελόνας, στο θολό υγρό που βρισκόταν μέσα στη σύρριγα. Πίεσε την ένεση στην φλέβα της με έναν δισταγμό που σταδιακά μειωνόταν.
"Μην πιέσεις, αλλά τράβα πρώτα" την συμβούλεψα. "Κοίταξε ότι θα μπει λίγο αίμα μέσα στην ένεση πριν την βαρέσεις ώστε να ξέρεις ότι χτύπησες φλέβα"
Η Amanda δεν βιαζόταν και ακολούθησε τις οδηγίες μου και ένα μικρό κόκκινο ποτάμι βυθίστηκε μέσα στο ομιχλώδες καφέ που υπήρχε μέσα στην ένεση. Έπειτα βάρεσε την ένεση. Η βελόνα βγήκε από το χέρι της και για λίγο δεν έγινε τίποτα. Έπειτα, έκλεισε τα μάτια της και βυθίστηκε στον καναπέ μου λες και ένα υποχθόνιο κύμα την κατέκλυσε. Το στόμα της άνοιξε και το πρόσωπό της παραμορφώθηκε από την ηδονή. Μία μικρή γραμμή σάλιου έτρεξε στο σαγόνι της.
"Ω θεέ μου", είπε. "Μου αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι."
Θυμάμαι το γεγονός τόσο ζωντανά γιατί ήταν η μοναδική φορά που επέτρεψα σε κάποιον να κάνει χρήση στο διαμέρισμά μου. Εγώ ποτέ δεν πήρα ηρωίνη, ωστόσο είδα πολλούς ανθρώπους να παίρνουν και η Amanda μου εκμυστηρεύτηκε ότι δεν είχε ιδέα πως να το κάνει χωρίς την καθοδήγηση του φίλου της. Ήταν σίγουρη ότι θα τα γαμήσει και θα πεθάνει από υπερβολική δόση εάν δοκίμαζε μόνη της. Θα μπορούσε κανείς να πει από το βάρος της ότι δεν ήταν χρήστης πολύ καιρό. Εάν πεθαινε από υπερβολική δόση, αυτό σήμαινε ένας λιγότερος πελάτης για εμένα, έτσι σκέφτηκα να της δείξω πως να το κάνει "με ασφάλεια". Τέτοιου είδους σχέσεις εμπιστοσύνης είναι πολύ σημαντικές σε μια σχέση πελάτη-αγοραστή.
Θυμάμαι που έβγαλα τη ζώνη από το χέρι της με ένα περίεργο αίσθημα τρυφερότητας και είδα τους μύες της να χαλαρώνουν.
Με ρώτησε με τι ασχολούμαι εκτός από το να πουλάω ναρκωτικά και εγώ είπα ένα ψέμα ότι είμαι σερβιτόρος. Δεν της είπα ότι ήμουν φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης.
Ας πίστευε ό,τι ήθελε. Ήξερα ότι με είχαν συστήσει σε εκείνη επειδή ήμουν "ασφαλής" Ήμουν ο τύπος του Μανχάταν, ο τύπος που έβρισκες όταν ήθελες να φτιαχτείς αλλά δεν ήθελες να μπλέξεις με τις συμμορίες στο Bed Stuy ή στο Staten Island. Το πράμα μου ήταν ακριβό αλλά ήταν τρομερό. Οι πελάτες μου δεν είχα ιδέα πως να αγοράσουν ναρκωτικά στις κακόφημες γειτονιές της πόλης. Αυτά ήταν τα παιδιά του κεφαλαίου, κολεγιόπαιδα και γιάπηδες που ακόμη προσπαθούσαν να τσαντίσουν τους γονείς τους. Πλήρωναν το μεγαλύτερο μέρος του ενοικίου μου, των λογαριασμών μου και μου διασφάλιζαν ένα καλό κέρδος. Μου άρεσαν τα παιδιά του κεφαλαίου.
Δεν ήμουν σίγουρος αν μου άρεσε η Amanda, εκείνη την περίοδο. Ήταν χοντρή, όπως είπα, αλλά το πρόσωπό είχε ένα φρέσκο απαλό χρώμα και είχε μάτια μπλε, όπως το σύμπλεγμα των φλεβών της που κατέληγαν στην καρδιά της. Της έλειπαν τα βυθισμένα μάτια και το απαθές βλέμμα που διέκρινε τους πελάτες μου, με τους οποίους συνεργαζόμουν με έναν επαγγελματικό τρόπο. Δεν με χρειαζόταν ακόμη. Της έδωσα τα υπόλοιπα 8 σακουλάκια και την έστειλα σπίτι της.
Τα μεταμεσονύχτια τηλεφωνήματα θα ερχόντουσαν αργότερα.
Νομίζω πρέπει να σας περιγράψω λίγο καλύτερα τον εαυτό μου. Ξόδεψα τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής μου στο Camden, του New Jersey. Δεν είπα ποτέ σε κανέναν στη Νέα Υόρκη από που ήμουν. Όταν σκέφτεσαι το Camden, σκέφτεσαι φτώχεια και εγκληματικότητα. Η αλήθεια είναι ότι το Camden ήταν μια πόλη με δύο πρόσωπα: ναι, η ηρωίνη και το κρακ, ήταν ένα μεγάλο, τεράστιο πρόβλημα και οι συμμορίες και τα βαποράκια γάμησαν την ποιότητα ζωής σε πολλές γειτονιές. Είναι μία από τις πιό φτωχές και πιο επικίνδυνες πόλεις της χώρας. Αλλά εμείς μέναμε κοντά στην προκυμαία και θυμάμαι να παίζω μπάλα και να βγάζω βόλτα τον σκύλο μου κοντά στο ποτάμι σαν ένα φυσιολογικό παιδί.
Οι γονείς μου με έστελναν σε ένα ιδωτικό σχολείο έξω από την πόλη. Ήταν και οι δυό τους δάσκαλοι σε δημοτικό πάνω από μία δεκαετία, και σε ένα μέρος όπως το Camden χρειάζεσαι υπομονή αγίου για να αντέξεις αυτή τη δουλειά για μια εβδομάδα. Βασικά ήμουν ο μικρός τους άγγελος. Ήμουν έξυπνος, μάλλον ήμουν αρκετά έξυπνος και όταν ενηλικιώθηκα ποτέ δεν παρακολουθούσαν από κοντά τις δραστηριότητές μου. Στο σχολείο έπαιρνα πολύ καλούς βαθμός και ήμουν άσσος στα μαθηματικά. Ήταν σίγουρο ότι θα έπαιρνα υποτροφία σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο ήθελα. Δεν ήξεραν ότι είχα συναναστροφές με έναν μεγάλο αριθμό αδίστακτων ανθρώπων.
Έκανα σκατοδουλειές και δεν είχα καθόλου λεφτά στο λύκειο. Δεν πουλούσα βαριά ναρκωτικά, πιθανώς γιατί ήξερα ότι μπορούσα να βρω πιο έξυπνους τρόπους να βγάζω λεφτά, αλλά σχεδόν όποιος ήξερα πουλούσε. Έπινα πάρα πολύ, κάπνιζα τόνους από χασίσι και πουλούσα λίγο σε γνωστούς για χαρτζιλίκι. Ήμουνα πολύ φίλος με τον αδερφό ενός πραγματικά πασίγνωστου έμπορου ναρκωτικών. Αυτός ο ντήλερ, ας τον πούμε Big L, είχε ένα ψιλικατζίδικο και ειδικευόταν στο να πουλάει ηρωίνη. Κάτι που πρέπει να γνωρίζετε είναι ότι το Camden έπασχε από επιδημία ηρωίνης και η Δίωξη Ναρκωτικών είχε έναν τεράστιο γαμημένο κόκκινο κύκλο γύρω από το Camden στο μικρό μαύρο βιβλίο της αλλά αυτό δεν επηρέαζε τα βαποράκια που πουλούσαν πρέζα ανενόχλητα. Υπήρχαν τόνοι από αυτό το πράμα στην πόλη και το περισσότερο ήταν αγνό και καθαρό. Ακόμη και οι συντοπίτες από το Cherry Hill και το Colts Neck κατέβαιναν και αγόραζαν το πράμα. Έτσι αν ήσουν γνώστης, και οι περισσότεροι ντήλερ που έβλεπα ήταν ακριβώς το αντίθετο, υπήρχε μια τεράστια περιουσία που μπορούσες να αρπάξεις στο Camden.
Ο Big L ήταν πραγματικά γνώστης, γνώστης αλλά με περιορισμένες δυνατότητες. Έγιναν κάποια τρελά σκηνικά, ένας πυροβολισμός, αλλά δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, και βοήθησα τον Big L και τον αδερφό του παρέχοντας τους άλοθι. Έπειτα από λίγο καιρό βρέθηκα στο πίσω μέρος του μαγαζιού του να τον βοηθάω στο "μαγείρεμα". Οι λεπτομέρειες για το πως έγινε αυτό είναι πολλές και μάλλον είναι μια ιστορία που θα σας διηγηθώ κάποια άλλη μέρα. Το νόημα είναι ότι πλέον ο Big L με εμπιστευόταν και η εμπιστοσύνη πληρωνόταν. Είναι πολύ πιο σημαντική από όπλα, λεφτά ή ναρκωτικά. Στο τέλος όλα είναι θέμα εμπιστοσύνης.
Ο Big L με πλήρωνε πολύ καλά για τις υπηρεσίες μου και σύντομα έμαθα ότι το να έχω πολλά λεφτά ήταν κάτι που με έκανε χαρούμενο. Δεν ήταν όλα τέλεια όμως, η πόλη αυτοκαταστρεφόταν και έβλεπα πολύ συχνά τον εαυτό μου να ψάχνει έναν τρόπο να φύγει από εκεί. Γυρνούσα σπίτι από το τέλειο ιδιωτικό σχολείο μου για να δω πολλούς φίλους μου να καταλήγουν στη φυλακή.
Όταν όμως έγινα 18, όλα άλλαξαν. Ο πατέρας μου βρήκε μια δουλειά σαν καθηγητής στο Rutgers. Η πλούσια θεία της μάνας μου πέθανε και κάποια χρήματα ήρθαν στην οικογένεια, όχι πολλά, αλλά αρκετά για να κερδίσω ένα φτηνό διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη, για το οποίο δούλεψα για να πληρώσω και εγώ το μερίδιο μου. Δεν σας ανέφερα ότι κέρδισα μια υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης; Οι γονείς μου μετακόμιζαν από το Camden στο Piscataway, και εγώ κατευθυνόμουν στη Νέα Υόρκη.
Ο Big L και οι φίλοι μου ήταν πολύ περήφανοι για εμένα και μερικές νύχτες πριν φύγω το γλεντήσαμε στο καινούριο διαμέρισμα του. Ο Big L εξελισσόταν και ο ίδιος και αγόρασε ένα νέο διαμέρισμα και λίγη μεγαλύτερη ασφάλεια. Σε εμένα δεν είδε μόνο υποσχέσεις αλλά και μία ευκαιρία. Ήξερε ότι ήμουν ικανός να διακινήσω την ηρωίνη του στο Μανχάταν. Σκεφτόταν να μου δώσει ένα κιλό ηρωίνη μαζί μου και να δει τι θα άξιζε στη Νέα Υόρκη. Μου έδινε ένα τεράστιο μερίδιο από τα κέρδη, αρκετά για να μην χρειαστεί καν να σκεφτώ την πρόταση του για πολύ. Δε γαμιέται; σκέφτηκα. Μπορώ να σπουδάσω και να γίνω πλούσιος την ίδια στιγμή. Εάν τα πράγματα πήγαιναν αρκετά καλά, μου είπε ο Big L, μπορεί να ξεκινούσε μια νέα αυτοκρατορία στη Νέα Υόρκη και εγώ θα ήμουν ο άνθρωπός του. Ήμουν έντρομος και λίγο κολακευμένος ταυτόχρονα. Δεν χρειάστηκε να με ρωτήσει δεύτερη φορά.
Οι γονείς μου με οδήγησαν με ασφάλεια στη Νέα Υόρκη με δύο κιλά ηρωίνης τυλιγμένα καλά μέσα στο σακίδιό μου. Ήταν η αρχή ενός μακρύ δρόμου για εμένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου