The Man - Επεισόδιο 5 - Εκδίκηση

Θα επιστρέψω πίσω στην ιστορία με τον Scrazzle Dazzle και τα τσιράκια του σε ένα λεπτό, αλλά ήθελα πρώτα να σας μιλήσω για την κοπέλα μου, την Elise. Ήταν μεγαλύτερη από εμένα, όχι ιδαίτερα εύστροφη, και ποτέ δεν με ρώτησε που έβρισκα όλα αυτά τα λεφτά με τα οποία της αγόραζα όμορφα πράγματα. Ήμουν προσεκτικός ώστε να μην το παρακάνω και αρχίσει να με υποψιάζεται τίποτα, και δεν μπορούσα να σκορπάω τα λεφτά μου δεξιά και αριστερά χωρίς να συγκεντρώνονται όλα τα μάτια του κόσμου πάνω μου. Την είχα δίπλα μου ώστε να με κρατάει στα λογικά μου μέσα στην παράλογη ζωή μο, αλλά φαντάζομαι όπως όλες τις γυναίκες είχε τους τρόπους τηε να με τρελαίνει.

Την επόμενη μέρα μετά την ληστεία του Scraz, έδωσα 500 δολάρια σε ένα τσιράκι μου και αργότερα βρεθήκαμε και μου έδωσε ένα μαύρο όπλο και ένα κουτί από σφαίρες. Είχα ήδη πει στον Ferdinand σχετικά με το σκηνικό, τον είχα ενημερώσει πως αν άρχιζε να πουλάει κάποιος καλή πρέζα στο Queens θα ήταν προφανώς οι τύποι που με λήστεψαν. Του είπα σχετικά με την διορία που μου έδωσε ο Scrazzle, αλλά δεν νομίζω ότι οποιοσδήποτε (ακόμη και ο Scrazzle) πίστευε πως θα γυρνούσα ποτέ τα υπόλοιπα χρήματα. Ο Ferdinand με διαβεβαίωσε πως θα τακτοποιούσαμε το ζήτημα και ότι θα παίρναμε πίσω τα κλοπιμαία, αλλά όπως και να έχει ήμουν απίστευτα θυμωμένος και ήθελα να είμαι έτοιμος στην περίπτωση που θα συναντούσα ξανά τους κλέφτες. Το γεγονός ότι ποτέ δεν είχα πυροβολήσει με όπλο δεν με αποθάρυνε καθόλου.

Γυρνώντας σπίτι σταμάτησα σε ένα κοσμηματοπωλείο και αγόρασα ένα κολιέ για την Elise. Το διαμάντι ήταν στην πραγματικότητα ζιρκόνιο - Μπορεί να είχα μετρητά να ξοδεύω αλλά δεν είχα φτάσει ακόμη στο σημείο να αγοράζω καινούριο αμάξι όποτε γέμιζε το τασάκι. Εκτός αυτού δεν ήξερε τη διαφορά. Θα μπορούσα να της αγόραζα ένα χαρτί που να έχει ζωγραφισμένο ένα κολιέ και πάλι δεν θα καταλάβαινε τη διαφορά.

Η Elise ήρθε γύρω στις 8 και της μαγείρεψα βραδυνό, μοσχαρίσιο κρέας με άσπρο κρασί, συνταγή που είχα βρει στο ίντερνετ. Ακόμη βρίσκομαι σε κατάσταση σοκ μετά τη ληστεία και ίσως αυτό φαινόταν στο προσωπό μου. Καθίσαμε ήσυχα για λίγο μέχρι που ξεκίνησε να μιλάει για την καινούρια της δουλειά. Άκουγα για ένα λεπτό μέχρι που το έχασα και επικεντρώθηκα στο γεύμα το οποίο ήταν πολύ πιο νόστιμο από όσο περίμενα. Η Elise δεν ήταν πρεζάκι αλλά θα μπορούσε να είναι μιας και ήταν αδύνατη, μικρή με αδύναμα χέρια και στενό πρόσωπο. Δεν είχα πραγματικό συναίσθημα σε αυτή τη σχέση αλλά κατάφερα να την υπομένω καθώς της άρεσε να κάνει σεξ και μου έδειξε δείγματα μεγάλης εμπειρίας σε αυτόν τον τομέα.

Της έδειξα το κολιέ και εκείνη μου έδειξε την αποδοχή και τη χαρά της. Με φίλησε. Η ανάσα της μύριζε σκόρδο από το γεύμα και το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν ο Scrazzle Dazzle να πιέζει το όπλο στο κεφάλι μου και να φτύνει ηλιόσπορους στο πάτωμα. Έπρεπε να αντισταθώ και να μην την σπρώξω μακριά μου. Αποσυρθήκαμε στο δωμάτιο για λίγες ώρες μέχρι που μας πήρε ο ύπνος.

Ξύπνησα τις μικρές ώρες μέσα στη νύχτα ιδρωμένος. Το μυαλό μου ήταν ζαλισμένο και άργησα να καταλάβω πως κάποιος χτυπούσε την πόρτα.

“Ποιός είναι;” ρώτησε η Elise, μισοκοιμισμένη.

Που στο διάολο να ξέρω; Ήθελα να πω, όμως είπα “Δεν είμαι σίγουρος” και άρπαξα την ρόμπα μου και το όπλο από το κομοδίνο. Η Elise γύρισε πλευρό και ξανακοιμήθηκε. Κατάλαβα απευθείας ότι δεν ήταν ο Scrazzle και τα τσιράκια του, ακόμη και αυτοί δεν ήταν αρκετά ηλίθιοι να δοκιμάσουν το ίδιο κόλπο δύο βράδια στη σειρά. Δεν ήμουν ασυνήθιστος σε μεταμεσονύχτιες επισκέψεις αλλά δεν μπορούσα ποτέ να ξεχάσω το αίσθημα ανησυχίας που μου έλεγε ότι στις 4 το πρωί το μόνο που μπορείς να συναντήσεις είναι μπελάδες, μπελάδες και μπελάδες. Κοίταξα από το μάτι της πόρτας για να δω τι είδους μπελάδες θα είχα σήμερα.

Ήταν ο Paul. Φορούσε ένα μαύρο μακρύ παλτό και είχε ένα χαμόγελο στο προσωπό του. Τον άφησα να μπει μέσα, χαμηλώνοντας το όπλο μου.

“Είσαι έτοιμος;” Ρώτησε με φωνή δυνατή από συγκίνηση.

“Έτοιμος για τι πράγμα;” Είπα ψιθυριστά. “Χαμήλωσε τη φωνή σου, η κοπέλα μου κοιμάται.”

“Σόρυ,” είπε. “Ο Ferdinand δεν σου είπε; Θα πάμε μια βόλτα στην Rockaway Boulevard. Να δείξουμε στα μουνόπανα που σε έκλεψαν ότι πήγαν να τα βάλουν με τους λάθος ανθρώπους.”

Ξεφύσηξα με υπερένταση. “Η κοπέλα μου κοιμάται, Paul. Τι σκατά θα της πώ;”

“Δεν χρειάζεται να της πεις τίποτα. Θα είμαστε πίσω πριν ξυπνήσει. Έλα. Πάμε.”

Άλλαξα γρήγορα και έριξα μια τελευταία ματιά στο υπνοδωμάτιο μου. Ύστερα βγήκαμε ήσυχα και κλείδωσα την πόρτα. Είμαι κουρασμένος αλλά επίσης αφάνταστα τσαντισμένος και ζητούσα εκδίκηση.

Στον δρόμο υπήρχαν δύο σκουρόχρωμα αμάξια με αναμένη τη μηχανή. Ο Ferdinand ήταν στη θέση του οδηγού στο ένα αμάξι και δύο Loisaidas με πάμπολα σημάδια και τατουάζ βρίσκονταν στο άλλο. Μπήκα συνοδηγός στο αμάξι που βρισκόταν ο Ferdinand. Ο Paul πήγε να μπει στο πίσω κάθισμα, αλλά κατέβασα το παράθυρο.

“Όχι,” είπα. “Πήγαινε μαζί τους. Έχουμε να συζητήσουμε διάφορα πράγματα.”

“Έλα ρε φίλα,” άρχισε να λέει ο Paul. “Είμαι απλά…”

“Άκουσες τι είπα;” Φώναξα αγριεμμένα. “Πήγαινε με το άλλο αμάξι και δεν θέλω να ακούσω ούτε μια γαμημένη λέξη από εσένα, κατάλαβες?”

Ο Paul με κοίταξε με ένα απαθές βλέμμα και έκανε όπως του είπα. Ο Ferdinand με κοίταξε αλλά δεν είπε τίποτα, κατευθυνθήκαμε προς το Queens.


“Γιατί βρίσκεται εδώ;” ρώτησα καθώς κινούμασταν στους ήρεμους σκοτεινούς δρόμους της πόλης που δεν κοιμάται ποτέ.

“Ο Paul;” ρώτησε ο Ferdinand. “Αυτός είναι που βρήκε τα παιδιά τόσο γρήγορα. Οι φίλοι του στο Queens είδαν αυτούς τους τύπους να προσπαθούν να πουλήσουν πρέζα αλλά δεν ήταν και πολύ καλοί σε αυτό. Σκέφτηκα ότι του άξιζε να έρθει μαζί μας.”

“Δεν θέλω να ανακατεύεται στις δουλειές μας άλλο πια,” είπα. “Είναι πρεζάκι, αυτό δεν μου είχες πει; Κάποια στιγμή θα τα γαμήσει όλα τελείως.”

Ο Ferdinand αναστέναξε. “Εσύ ήσουν αυτός που μου είπε ότι είναι άξιζε να τον έχουμε γύρω μας. Και το να έχουμε ένα ακόμη άτομο μαζί μας σήμερα δεν θα μας κάνει κακό.”

Κούνησα το κεφάλι μου.

“Έχεις καθόλου κόκα;” ρώτησα. Ο Ferdinand μου έδωσε ένα μικρό σακουλάκι και εγώ ξεκίνησα να φτιάχνω μερικές γραμμές στο ταμπλό. Ξαφνικά άρχισα να αισθάνομαι πολύ καλύτερα. Ξαφνικά είμαι κάτι περισσότερο από έτοιμος να συναντήσω τον Scrazzle Dazzle και τα τσιράκια του. Είμαι έτοιμος να κονιορτοποιήσω έναν ολόκληρο στρατό. Το πράγμα του Ferdinand ήταν πολύ καλό.

“Γιατί ήρθες και εσύ όμως;” ρώτησα, ξαφνικά πολύ ομιλητικός εξαιτίας της κοκαΐνης. “Δεν έχεις τύπους να κάνουν αυτές τις σκατοδουλειές για εσένα;”

“Είναι τα γαμημένα ναρκωτικά μου αυτά που έκλεψαν,” είπε, λες και αυτό τα εξηγούσε όλα. Ο Ferdinand είχε τρελαθεί, άρχισα να καταλαβαίνω σε μια στιγμή διαύγειας, είχε τρελαθεί περισσότερο από τα γαμημένα πρεζάκια και τον Scrazzle Dazzle και όλα τα τσιράκια του.

Λίγο αργότερα φτάσαμα στο Queens. Το προπορευόμενο αμάξι μας οδήγησε σε μία γειτονιά γεμάτη χαμόσπιτα και σάπιες πολυκατοικίες. Η κόκα είχε ακόμη επίδραση και αισθανόμουν σαν να ήμουν παντοδύναμος. Έσκυψα και πήρα το όπλο μου, απλά για να σιγουρευτώ ότι είναι ακόμη εκεί. Παρκάραμε το αμάξι και σβήσαμε τη μηχανή. Οι δύο Loisaidas και ο Paul βγήκαν από το αμάξι. Ο Paul με κοιτούσε ακόμη με ένα τσαντισμένο βλέμμα.

“Κοιτάξτε,” είπα. “Εάν όλα πάνε σκατά, θα πάνε σκατά. Αλλά αυτός ο τύπος μπορούσε να με σκοτώσει και δεν το έκανε. Θα πάρουμε πίσω το πράμα μας, αλλά δεν θέλω πυροβολισμούς εκτός και αν χρειαστεί.”

“Εντάξει από εμένα,” είπε ο Ferdinand. Οι δύο Loisaidas τράβηξκαν τα πιστόλια τους. Ο Paul τράβηξε το πιστόλι του. Μετά τράβηξα και εγώ το δικό μου.

“Θα κάτσω στο αμάξι,” είπε ο Ferdinand. “Έχετε 10 λεπτά να κάνετε τη φάση σας και να βγείτε έξω, αλλιώς θα φύγω από εδώ. Εγώ θα φυλάω τα νώτα σας.” Είπε κάτι στους Loisaidas στα Ισπανικά.

“Είστε έτοιμοι;” ρώτησε ο Paul. Έγνεψα καταφατικά. Το σπίτι που είμαστε έτοιμοι να μπούμε είναι τελείως χάλια, σάπια ξύλα και σπασμένα γυαλιά παντού. Μουσική Ραπ ακούγεται σιγανά από κάπου μέσα. Αρχίζω και θυμάμαι πολύ έντονα το Camden. Είμαι όσο πιο έτοιμος γίνεται σκέφτομαι. Οι δύο τύποι μπήκαν μπροστά και ο Paul και εγώ ακολουθήσαμε.

Το μέρος μέσα ήταν άθλιο. Το μόνο φως που έμπαινε ήταν από τα σπασμένα παράθυρα. Σκουπίδια και καλώδια ήταν πεταμένα παντού. Παραλίγο να πατήσω μια βελόνα και την έσπρωξα δίπλα με αηδία. Υπάρχει περισσότερο AIDS εδώ από ότι στην Αφρική. Οι Loisaidas εισέβαλλαν σε μερικά δωμάτια, όσο ο Paul και εγώ τσεκάραμε τα υπόλοιπα. Βλέπαμε μόνο συντρίμια από τους καταληψίες και περισσότερες βελόνες και σκουπίδια. Δεν υπήρχε κανείς στον πρώτο όροφο. Κατευθυνθήκαμε στις σκάλες.

Ο ένας από τους Loisaidas σκόνταψε σε κάτι κοντά στη σκάλα και παραλίγο να χάσει την ισορροπία του. Κοιτάξαμε κάτω και είδαμε το αχνό περίγραμμα του ενός από τους κλέφτες που με έκλεψαν. Είδα ένα άδειο μπουκάλι τζιν που βρισκόταν δίπλα του. Άρχισε να ξυπνάει.

Ο πρώτος Loisaida, αυτός με τα περισσότερα τατουάζ, τον χτύπησε με το όπλο στο κεφάλι και έπεσε ξανά πίσω σαν σακί από πατάτες.

“Ηλίθιο γαμημένο μουνί,” μουρμούρισε ο Paul. Του ψυθίρισα να σκάσει. Πατήσαμε προσεκτικά δίπλα στο αναίσθητο σώμα του και ανεβήκαμε στον πάνω όροφο.

Υπήρχε ένα αχνό φως που τρεμόπαιζε στο δεύτερο πάτωμα. Οι περισσότερες ακαθαρσίες είχαν μαζευτεί στη γωνία. Η Ραπ μουσική που ακούγαμε από έξω άρχισε να δυναμώνει, το μπάσο ακουγόταν μέσα από τους λεπτούς ξύλινους τοίχους. Υπάρχει φως σε ένα από τα δωμάτια. Μυρίζει χόρτο.

Ξαφνικά, ο δεύτερος κλέφτης βγήκε μέσα από ένα δωμάτιο με γυρισμένη την πλάτη. Δεν μας είδε αλλά εμείς τον βλέπαμε που περπατούσε προς το δωμάτιο που είχε φως, το πίσω μέρος του όπλου του φαινόταν στη ζώνη του. Ο άλλος Loisaida σήκωσε το όπλο του και τον πυροβόλησε 2 φορές από πίσω. Δύο φωτεινές κόκκινες τρύπες εμφανίστηκαν στο πουκάμισο του κλέφτη και έπεσε μπροστά. Μετά επικράτησε χάος.

“Γάμησέ τα!” φώναξε ο Paul. Μπήκαμε στο δωμάτιο που έπαιζε η ραπ μουσική. Τρέμω και ιδρώνω και η αδρεναλίνη μου είναι στα ύψη, κρατάω το όπλο μου μπροστά σαν καλάμι ψαρέματος.

Ο Scrazzle Dazzle βρισκόταν σε ένα άθλιο άπρο στρώμα με μία γκόμενα και έψαχνε κάτω από το μαξιλάρι για το όπλο του. Η γκόμενα άρχισε να ουρλιάζει σε συχνότητα που συνήθως απευθύνεται σε σκύλους. Ο ένας από τους Loisaidas φωνάζει κάτι στα Ισπανικά.

“Μη κουνηθείς γαμιόλη!” φώναξα, και ο Scrazzle σταμάτησε να κινείται όταν είδε 4 όπλα να τον σημαδεύουν. Σήκωσε τα χέρια του και παραδόθηκε.

“Σκατά,” είναι το μόνο που είπε.

Έμαθα εκείνη τη στιγμή ότι το να σε σημαδεύουν με ένα όπλο είναι από τα χειρότερα συναισθήματα στον κόσμο, αλλά το να σημαδεύεις με το πιστόλι σου κάποιον, δεν είναι και το καλύτερο συναίσθημα αλλά είναι αρκετά καλό.

“Που είναι τα λεφτά Scraz?” ρώτησα.

Ο Scrazzle δεν έκανε τίποτα για αρκετή ώρα, έπειτα έδειξε με το χέρι του την ντουλάπα. Ακούστηκε ένα θόρυβος δυνατότερος από κεραυνό και το κεφάλι του Scrazzle Dazzle ανατινάχτηκε, μετατρέποντας το στρώμα σε πίνακα αφηρημένης ζωγραφικής.

Πετάχτηκα στον αέρα και γυρίζοντας είδα ότι ο Paul ήταν αυτός που πυροβόλησε, κοίταζε με τρόμο ζωγραφισμένο στα μάτια του.

“Σκατά,” είπε, σχεδόν ψιθυριστά. Πυροβόλησε ξανά και πέτυχε την κοπέλα στο κεφάλι.

“Τι σκατά!” φώναξα, έτοιμος να στραγγαλίσω τον Paul. Ένας από τους Loisaidas με κράτησε πίσω.

“Σόρυ φίλε,” είπε ο Paul, κρατώντας ακόμη το όπλο μπροστά του. “Νόμιζα…Νόμιζα ότι πήγαινε να πιάσει το όπλο.”

Είμαι ακόμη σοκαρισμένος καθώς οι Loisaidas ανοίξαν την ντουλάπα και άρπαξαν την ηρωίνη και τα λεφτά.

“Κοιτάξτε τι θα κάνουμε,” είπε ο Paul, με ήρεμη φωνή. “Θα αφήσω το όπλο μου στον τύπο στις σκάλες. Θα καλέσουμε τους μπάτσους και θα τον συλλάβουν. Τέτοιοι τύποι πυροβολούνται συχνά μεταξύ τους, έτσι δεν είναι;”

Ήμουν ανύμπορος να αντιδράσω εκείνη τη στιγμή. Δεν είπα τίποτα άλλο. Ο Paul σκούπισε τα αποτυπώματα από το όπλο με την μπλούζα του και το έβαλε στα χέρια του λιπόθυμου κλέφτη στις σκάλες. Βγήκαμε όλοι βιαστικά έξω και μπήκαμε στα αμάξια. Ο Ferdinand είδε την τσάντα με τα ναρκωτικά και τα λεφτά και μου έγνεψε.

Όταν ήμασταν 15 λεπτά μακριά σταματήσαμε σε ένα καρτοτηλέφωνο και κάναμε μία ανώνυμη κλήση στην αστυνομία.

Άφησα τον Paul να μπει στο αμάξι του Ferdinand ώστε ο Ferdinand να μην καταλάβει πως έτρεμα.