Σώθηκαν τα τσιγάρα μας μια μέρα μερεμέτι
έτσι δεν μερακλώσαμε και ας είχαμε σεκλέτι.
Συναγερμοί και ασπόνδυλα τρυπάνε τα αυτιά μας
πιπίνια καταπίνουνε την βροχερή ματιά μας.
Σχεδόν μια παραλία παρακάτω στην γωνία
πάρκο δίχως δέντρα, καθαρή ανωμαλία
και ο συναγερμός ξαναχτυπά με απέραντη μανία.
Κουκουβάγιες δεν υπάρχουν, μολυβένια στρατιωτάκια
πάντα άσβηστα τα πάθη, πάντα δροσερά φαρμάκια.
Σαν παγάκι λιώνω απ'την κάψα, του μυαλού τη καρακάξα
Παρασκευή 23 Ιουλίου 2010
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου