Οι κόρες

Ξέχειλες όχθες, ψυχρές πηγές
Ποτάμι καυτό να ρέει αργά,
Τραχιά αξίνα σκάβει βαθιά
Μηλίγγιο πόνο χτυπά, και ξανά,
Σε βαθιές, υπόγειες κόγχες
Κόρες μόνες λούζονται μ'αλάτι
Ό,τι κι αν λεν δεν θεν να κρυφτούν
Ρωγμές άχαρες χαρακώνουν
Ψάχνοντας παρήγορη σκιά
Πυκνή ομίχλη υψώνεται πάλι
Ζεστά καμίνια ανάβουν
Σαν χίλιες ταμπακιέρες
Οσμή καπνού, σαν πρωινό ταξίδι

Οι κόρες ανταμώνουν πόθο οικείο
Σταματούν να λούζονται
Οι ρωγμές σταματούν να ρυτιδώνουν
Η αξίνα δεν ξανασηκώνεται
Ο πόνος κι οι κόγχες ηρεμούν
Ο ξεριάς άρχισε να δροσίζει
Το τσιγάρο άλλαζει γεύση