Η καταθλιπτική ατμόσφαιρα της απουσίας σου

Να θες να πεις ότι την αγαπάς

και να το λες μόνο στον εαυτό σου.

Σε 'να κόσμο ψευδαισθήσεων

να παλεύεις να πιστέψεις

ότι σε σκέφτεται κι αυτή.

Μα όταν για λίγο ξεφεύγεις

καταλαβαίνεις ότι η πραγματικότητα,

πιο παράλογη κι απ' την τρέλα,

εξαφανίζει κάθε σου επιθυμία και ελπίδα.

Περίεργος γίνεσαι

και ονειροπαρμένος,καταλήγοντας

περίγελος στον καθρέφτη

που 'ναι τελικά ο μόνος σου φίλος.

Θες μόνο εκείνη,

τίποτε και κανέναν άλλο

Όμως να μην είναι κοντά σου,

να σ'αγνοεί.Τελικά,

να ξεχνάς και την αγάπη.

Η ατμόσφαιρα καταθλιπτική...

θες να φύγεις, μά συνειδητοποιώντας

ότι βρίσκεσαι στο τελευταίο σου καταφύγιο

απελπιζεσαι αφού που αλλού να πας,

δεν ξέρεις.

Με την ευχή να 'ταν εδώ κλείνει η μίζερη επιστολή σου

αν και ξέρεις ότι τελικά δε θα'ρθει

ούτε κι απόψε.

Σβήνεις το φως,

χαμηλόφωνα λες καληνύχτα

και νοιώθεις να παραλογίζεσαι

αφού μιλάς στον εαυτό σου...