φυγή

μια φύση μίζερη, γυμνή όλο κοιτάει
μέσα στα μάτια, κοφτερά, χωρίς μιλιά
η τρέλα μέσα στον εγκέφαλο γλυστράει
η θνήση δίπλα να σου στέλνει όλο φιλιά

τάχα το νόημα της φύσης, ποιο να είναι;
μια σάπια, θύμιση σου, ολοένα με σκοτώνει
αιώνιο πρόβλημα, σου λέει όλο "Πίνε!"
και το μυαλό, σαν το γυαλί όλο θολώνει

μα πως να πάψει η ολόλευκη σου ανάμνηση
και πως να σβήσει μια εικόνα απ'τα παλιά
δίχως ερώτηση, ξεκάθαρη είναι η απάντηση
φωνάζει, "τρέχα, τρέχα φύγε... μακριά!"

σε έναν τόπο όπου η θλίψη δεν χωράει
σε ένα ακρογιάλι, με τη θάλασσα αγκαλιά
με ένα στήθος, όπου η ανάσα θα χωράει
με μια αχτένιστη και παιδική ανεμελιά