μένουλα

σαν μένουλα μας έφαγε την νίοτη μας, η θλίψη
στο λέω επήλθε κορεσμός, ήδη άρχισε η σήψη
λύσεις υπάρχουνε πολλες στο είπα και στο λέω
δίχως να είμαι ένοχος, κατέληξα να φταίω

ως εδώ λοιπόν
δεν θέλω άλλο
αν με θες, κάνε σινιάλο
και τώρα φεύγω
δεν θέλω πια
να μου τρώει ο χρόνος τα μυαλά

μία είναι η λύσις
μία και η ζωή μας
δε θέλω να με πείσεις

σύντομα θα έρθουν και άλλα λάθη ωραία και μοιραία
νόμιζες ήσουν κανονικός μα κάνεις σαν ΑμεΑ
ζήσε όπως θες εσύ, κανέναν μη λογαριάζεις
καλύτερα να γέμιζες, παρά όλο να αδειάζεις

στη ζωή σου κάθε μέρα κανεις σαν ρομποτάκι
τρεμπέλικα έπρεπε ζείς, δίχως το φαρμάκι