βλέπω χλωμό και αδύνατο το μέλλον
ένα δέντρο, ένα φύλλο και καρδιά
σαν σεντόνι μιαρών μπουρδέλων
που ονειρεύεται σ'αυτά μια παπαδιά
ένα ερωτηματικό που λυώνει
σαν τα μούτρα μου για εσένα
μία φλόγα που φουντώνει
τα εσώψυχα καμμένα
ποίημα αποίησις παρέα
γράφω ό,τι δε θα πω
ζούλα, στα κρυφά, λαθραία
δίχως νόημα και σκοπό
Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2011
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου