άχτι

στις ακρογιαλιές του πουθενά
στην έλλειψη του όταν
βαθιά πολυ, εκεί μέσα μου
μια θάλασσα κοιμόταν

φύσηξε άνεμος
τα κύματα
διαβρώνουν τη ψυχή μου
το μυαλό μου δεν αντέχει
τόση πίεση
τερμάτισε η αντοχή μου

θα αφεθώ ελεύθερος
στων ανέμων την πνοή
στα κύματα που μίσησα
στου κόσμου τη ροή

μια μοίρα ασυγχώρητη
ένα κισμέτ τσαλακωμένο
ένα πουλί που πέθανε
που ήταν καιρό κρυμμένο

ερώτηση δίχως απάντηση
φωτιά χωρίς τη στάχτη
άνευ καρδιάς ο άνθρωπος
που μου'βγαλε το άχτι