σαν χαρά

ήρθε μια ακόμη Κυριακή οπού θα πνίξεις με ανία
θα πιείς και θα'σαι "σαν χαρά" στης πόλης τα χανία
θα βάψεις το κεφάλι σου με τη γλυκιά τη μέθη
μία κλωστή είναι η ζωή και η μοίρα σου τη γνέθει

την απελπισία που σε τύλιξε, δεν θέλεις να λατρέψεις
μα είσαι τόσο αδύναμος, δε θέλεις να παλέψεις
και έτσι πια την αγάπησες, σ'αγάπησε και εκείνη
δείγμα ελπίδος και χαράς, μέσα σου δε θα μείνει

το τίποτα είναι βαρετό, τα πάντα σε κουράζουν
και οι νυχτερίδες της ζωής στον κόρφο σου κουρνιάζουν
έφυγαν οι πριγκίπισσες και πέθαναν οι δράκοι
και την ελιά που φύτεψες, πλημμύρισαν οι δάκοι

και αν του πνιγμένου, τα μαλλιά, είναι η μόνη ελπίδα
εσένα σου έπεσαν νωρίς, δεν έχεις πια ασπίδα
κοιτούσες κάποτε τον ουρανό και ήτανε γαλάζιος
μα τώρα πια που τον κοιτάς, είναι άχρωμος και άδειος