ο Μάρκος

ψεύτικη είναι η ζωή
και άδειος ο ντουνιάς μας
μια ιστορία απρόσκοπτη
στην έρμη την καρδιά μας

ο Μάρκος χρόνια εμίλαγε
αυτία να αισθανθούνε
δεν βρέθηκαν τόσα πολλά
να πούνε, τι να πούνε;

σε μιά σου πρόταση, καλή
χωράει η φύσις όλη
λιποθυμάνε τα χωριά
λιποθυμάει και η πόλη

στιχάκια ευφυέστατα
απλή, γλώσσα του δρόμου
στα πάλκα κυριάρχησε
μια μοναξιά λοστρόμου

παρέα μες στη μοναξιά
μονάχος μες στο βράδυ
μονάχα έχω παρηγοριά
του Μάρκου το σκοτάδι