απολέπισις μανία

ένα ηλιοβασίλεμα είναι η καρδιά μου
που δεν ανέτειλε ποτέ
ξέφτισε κάθε μικρή χαρά μου
θυμήθηκα εσέ μικρέ λωτέ

προδωμένος ακούω τα τζιτζίκια
και μετρώ μακριά σου τα ηλιοβασιλέματα
άτιμη, ψεύτικη, μικρή
προσπαθώ να βρω την αλήθεια μες στα ψέματα

μα η αλήθεια κρύφτηκε ξανά
μόνο μια σέλα και πετάλι
δε θέλω να γινώ ποτέ ξανά
μες στη ζωή εγώ το χάλι

δύει ο ήλιος, δύω και εγώ
δύο και οι ώρες που μαρτυρώ
ζωγράφισα το τίποτα σε ένα καμβά μεγάλο
και τις χορδές μες στη καρδιά δε ξέρω πια να πάλλω

τραγούδησα τη σκέψη σου
τάισα τη μιλιά σου
έρμος, μικρός, αδύναμος, ξεχάστηκα
μες στα γλυκόπιοτα φιλιά σου

μα είναι λάθος η στιγμή
λάθος και εγώ μεγάλο
λάθος και εσύ καρδούλα μου
και ούτε ένα σινιάλο

ανέμελη η νιότη μας
βαριά η ηλικία
καλύτερα να έμπαινα
μικρός στην ανομία

γιατί με πίκρανες πολύ
όσο άνθρωπος κανένας
ξεβάφτηκες έτσι απλά
σαν τατουάζ εκ χένας

θα έρθουν αύριο περήφανα
θα έρθει μέλλον τολμηρό
μα σαν εσένα μάτια μου
καμμία δε θα βρω