τι να πω;

κάθε πρωί μου έρχεται να πεθάνω
μα έχει τόσα άνθη να μυρίσω
τόσες σκέψεις να σιγυρίσω
μα τι να κάνω;

κάνω υπομονή
μέχρι το φυτίλι της καρδιάς μου να τελειώσει
και σαν βόμβα ωρολογιακή να σκάσει

θάνατος στον θάνατο
μοιραία η ζωή μας
ένα πουλί, ένα φιλί
όμως σωστός κανείς μας

μακάρι να νυχτώσει
η σκέψη να ισιώσει
και να μη ξαναξημερώσει