πρωινή μιζέρια με ψήχγματα χαράς

κατσαρίδες και φυστίκια
εσπαντρίγιες και ποντίκια
βροχή και καλοκαίρι τέλος
μέσα στη καρδιά το βέλος

πετρωμένα πρόσωπα και άκαρπες ημέρες
καράβια αδειανά στης θάλασσας τις ξέρες
αναίτιο μιρολόι και παράθυρα κλειστά
σπιτάκια που'ταν ξύλινα και έγιναν κτιστά

περπάτημα αδιάφορο και γέλιο μαραμένο
πάντα σε κάθε γειτονιά θα με φωνάζουν ξένο
κανένας δεν με γνώρισε, κανείς δε θα με μάθει
και ό,τι εγώ το έπαθα κανείς να μη το πάθει